سایت خبری تحلیلی یاسوج ۴۹_ هر چند کهگیلویه و بویراحمد استانی با سابقه کشاورزی و باغداری به شمار می‌رود و بسیاری از نسل‌ها از این راه نانی به سفره خود آورده‌اند و تولیدی برای کشور کرده‌اند اما در همه ادوار مورد بی‌مهری و گاه بی‌عدالتی و بی‌انصافی هم قرار گرفته‌اند مثل آنچه که در پریکدان یاسوج اتفاق افتاده است.داستان از این قرار است که سال‌ها پیش قرار بود جاده‌ای از روستای پریکدان حد فاصل دو مرکز استان یعنی شهرهای یاسوج و شیراز ساخته شود یک جا را آباد کردند اما جای دیگر خراب شد.

اداره راه در چارچوب وظایف خود و در سال ۷۳ در این نقطه کاری را آغاز کرد در اثنای راهسازی آب کشاورزی آن عده از کشاورزانی که در سمت برآفتاب پریکدان قرار داشتند زیر تیغ لودرها و بلدوزرهای اداره راه تخریب شد 

اما هیچگاه در طول این سال‌ها نه اداره راه و نه جهاد کشاورزی به فریادهای کشاورزان و باغداران سمت برآفتاب روستای پریکدان توجهی نکردند.

تا اینکه بعد از سال‌ها فریاد بیهوده به فکر افتادند که دست به دامان رسانه‌ها شوند و از آنها بخواهند که بعد از ۳۲ سال یعنی پس از سال ۷۳ فریادس و فریادگر آنها شوند.در اولین روز مرداد ماه سال ۱۴۰۵ یعنی درست بعد از ۳۲ سال بی‌مهری؛ تعدادی از خبرنگاران با حضور در منطقه پریکدان پای حرف مردم نشستند مردمی که باغ‌های آنها دیگر رمقی برای ثمر و محصول ندارد.

در این بازدید تماس تلفنی با عباس بهشتی روی فرماندار شهرستان بویراحمد برقرار شد چرا که با شناختی که از او داشتیم به خوبی می‌دانستیم پیگیر خواهد بود و مثل بسیاری از مسئولان این استان امروز و فردا نخواهد کرد.

همانگونه که در برخی از روزهای دوشنبه مردمی کنار او بودیم و قول‌ها و وعده‌هایش به عمل تبدیل شده بود و هیچ کشاورز و باغداری مایوس و ناامید از اتاق آقای فرماندار بیرون نیامده بود دل به دریا زدیم و با او تماس تلفنی برقرار کردیم.در این تماس تلفنی بلافاصله فرماندار شهرستان بویراحمد فرد سومی را وارد این مکالمه کرد و از مهدخت حبیبی رئیس جهاد کشاورزی شهرستان بویراحمد خواست که همین امروز و بدون فوت وقت اگر آب در دست دارد بر زمین بگذارد و به همراه معاون عمرانی فرماندار در منطقه حاضر شوند.

و این چنین بود که با دستور فرماندار امید به جمع باغداران و کشاورزان ناامید پریکدانی برگشت و هنوز ساعتی از این تماس تلفنی نگذشته بود که مهدخت حبیبی به همراه معاون عمرانی فرماندار در میان باغداران و کشاورزان حاضر شدند.

پس از حضور این دو مسئول در میان کشاورزان و باغداران موضوع دوباره از سوی مردم مطرح شد و دو راه حل از سوی آنها به مسئولان حاضر پیشنهاد داده شد.

 اول اینکه آیا می‌توان جوی آب تخریب شده آنها را دوباره بهسازی کرد و راه حل دوم تامین ۴ کیلومتر خط لوله برای انتقال آب به باغات و زمین‌های کشاورزی این عده از مردم پریکدان بود.سپس قرار شد که دهیار و شورای اسلامی پریکدان به همراه نماینده‌ای از باغداران و کشاورزان در مرکز استان حضور پیدا کنند و طی یک نشست با رئیس جهاد کشاورزی بویراحمد و همچنین معاون عمرانی فرماندار راه حل نهایی برای نجات باغات این عده از کشاورزان و باغداران به سمع و نظر فرماندار شهرستان بویراحمد برسد.

اما جمع‌بندی کلام؛ اولاً حضور میدانی خبرنگاران در جمع مردم به عنوان پل ارتباطی میان آنها با مسئولان حلال بسیاری از مشکلات خواهد بود همچنان که بعد از ۳۲ سال صدای کشاورزان و باغداران پریکدانی به گوش مسئولان رسید.

 اما نکته نگران کننده و شاید تاسف بار در کهگیلویه با بویراحمد به عدم مسئولیت پذیری دستگاه‌ها و مدیران دستگاه‌های مختلف برمی‌گردد که برای آباد کردن یک نقطه از استان نقطه‌ای دیگر را ویران می‌کنند.

 همچنان که بنا به گفته این عده از مردم اداره راه در سال ۷۳ هنگام راهسازی با تخریب جوی‌های آب و عدم بازسازی آن ضربه کاری بر پیکره کشاورزی و باغداری آنها وارد کرد و هیچگاه هم جوابگو نبود.

 موضوع مهمتر پاسخگویی مسئولانه فرماندار شهرستان بویراحمد است که در یک روز تعطیل مسئولان شهرستانی خود را وادار به حضور در میان مردم کرد و از آنها خواست تا در کمترین زمان ممکن برای حل مشکل چاره جویی کنند که در نوع خود نشان دهنده مسئولیت پذیری آقای فرماندار است.

 وقتی که در ۸ کیلومتری شهر یاسوج صدای کشاورز و باغدار را نمی‌شنوند چگونه می‌خواهند فریاد کشاورز و باغدار دیشموکی و قلعه رئیسی و بهمئی را در آن ینگه استان بشنوند و اجابت کنند.