به گزارش یاسوج۴۹ ـ  دکتر چنگیز هاشمی می‌گفت نباید تصویری بگیری نباید به کسی چیزی بگویی وقتی کفش بچه‌های یتیم را می‌آورد وقتی کولر را روی پشت‌وانت‌اش می‌گذاشت و می‌رفت وقتی در سرمای زمستان پتوهای گرم را بی‌سر و صدا شبانه جا می‌گذاشت همه با یک شرط ساده «کسی نداند»

او بدون ریا و بدون کوچک‌ترین چشم‌داشتی حتی به اندازه یک تشکر خشک و خالی کاملا در خفا به دور از چشم هر جنبنده‌ای و فخرفروشی بخشی از سرمایه خود را صرف دستگیری از مستمندان و نیازمندان می‌کرد

این مهندس نیکوکار با این نگاه که هیچکس از کمک‌های او مطلع نشود داروی بسیاری از بیماران را تامین می‌کرد و در سکوت شب‌ها به سراغ خانواده‌های محروم می‌رفت تا نیازهایشان را برطرف کند

دکتر هاشمی لبخند دختران دم‌بخت بی‌بضاعت را با خرید جهیزیه و نفس بیماران زمین‌گیر را با تامین داروی پنهانی نجات داد و خنده کودکان مدرسه‌نرفته را با کیف و کفش نو به کلاس برگرداند.

خانواده او از بسیاری از این کارها بی‌خبر بودند چرا که باور داشت نیکی باید چنان در خفا انجام شود که تنها خداوند شاهد آن باشد

شاید کاری که امروز می‌کنم از نگاه او درست نباشد اما حیف است مردم ندانند چه کسی کنار آنها بود چه کسی در لحظه‌ای که حتی امیدشان کالا شده بود بی هیچ توقعی گرما را به خانه آورد

سه سال از رفتن این مرد خیر گذشته اما هنوز جای خالی‌اش سنگین است هنوز محرومان با هر کولر خاموش و هر یخچال خالی یادش را زنده می‌کنند هنوز فقر جای فقدانش را با صدای بلند فریاد می‌زند

سومین سالگرد درگذشت دکتر هاشمی بهانه‌ای شد تا یاد او را زنده نگه داریم و این پیام را به کسانی که امروز توان دارند برسانیم که انسان بودن یعنی کار را چنان پنهان کنی که فقط خدا تماشا کند